Od 2 ½ roku dzięki staraniom i ofiarom hr. Ferdynanda Hompescha w dobrach jego dwie pożyteczne szkoły, mianowicie w Rudniku szkoła koszykarstwa a w Kopkach szkoła wyroby mebli plecionych.
O stanie oby tych szkół mamy do zapisania korzystną opinię tak kompetentnego i nieuprzedzonego w żadnym kierunku znawcy jak radca ministerialny dr. Hermann, który w lecie zwiedzał oba zakłady z polecenia ministerstwa handlu i w obszernym sprawozdaniu zestawił swoje spostrzeżenia.W Rudnickiej szkole kierowanej przez Franciszka Stefanka, ucznia Ściejowieckiego nauczyciela koszykarstwa, znanego tak pochlebnie w rozwoju naszego przemysłu domowego p. J.G. Karga, zastał p. radca Hermann w lecie 11 chłopców i 6 dziewcząt. Była to pora najsłabszej frekwencji, gdyż uczniowie zajęci byli w polu. W porze zimowej uczęszcza do szkoły około 35 uczniów i uczennic. Wyroby tej szkoły uznał p. radca Hermann za stosunkowo dobre pod względem technicznym. W farbowaniu i pleceniu wyroby wykazują postęp, lakierowanie zaś wymaga jeszcze pewnego udoskonalenia. W ostatnich czasach używano w tej szkole oprócz krajowego materyału, łoziny, także osiki sprowadzonej z Rumburgu. Uczniowie pobierają dziennie zapłatę po 20 - 23ct.
Kosze rudnickiej szkoły mają kształt bawarskich wyrobów i przeznaczone są głównie dla Wiednia. Próbowano utorować tym wyrobem drogę do Rossyi, ale trudności obrotowe nie pozwoliły tego celu osiągnąć.
Surowy materyał do wyrobów koszykarskich znajduje się w obfitości, ponieważ hr. nietylko na własnych gruntach podniósł kulturę łoziny, lecz nadto zachętą i pomocą pieniężną doprowadził do tego, że także gminy zaprowadziły tę kulturę na gruntach piaszczystych, które dotąd odłogiem leżały. W chwili lustracyi szkoła posiadała tak znaczny zapas łoziny, że mogła zadość uczynić wszelkim zamówieniom. Ponieważ tedy matryału nie braknie a uczniowie posiadają talent niezaprzeczony i w 3 miesiącach nabywają wprawy potrzebnej przeto zdaniem p. radcy Hermanna potrzeba tylko rozwinąć kupiecki interes, aby koszykarstwo w Rudniku stało się źródłem pięknego zarobku dla ludności.
Szkoła wyrobu mebli plecionych, założona także dzięki hr. Hompeschowi w Kopkach, odległych od Rudnika jedną godzinę drogi, umieszczona jest tak samo jak szkoła rudnicka w odpowiednim i obszernym budynku dworskim. Radca dr. Hermann zastał tam 20 uczniów. Liczba ta nie ulega znacznej zmianie w żadnej porze roku, może tedy uchodzić za normalną. Uczniowie pobierają zapłatę dzienna 20 - 40ct. Na składzie zastał p. radca, dr. Hermann gotowe przedmioty (stoliki na kwiaty, stoły, krzesła, kanapki i t. d) o wartości około 250zł. Nauczycielem jest były polowy Jakób Hank, który w 14 dniach nabył
u p. Kargego w Krakowie taką wprawę i znajomość rzeczy, że zupełnie odpowiada swojemu zadaniu. Hank nie umie ani czytać ani pisać; pochodzi on
z jednej z tych licznych osad niemieckich, które znajdują się pomiędzy Niskiem a Rzeszowem, ale włada także językiem polskim. Ludność tych kolonii niemieckich, która zbliżywszy się odludności polskiej sąsiednich miejscowości, z biegiem czasu straciła swój charakter wyłącznie niemiecki, okazuje wielką zręczność i spryt w wyrabianiu mebli plecionych. Ta gałęź przemysłu domowego posiada tam zatem wszelkie warunki rozwoju zwłaszcza w takim razie, jeżeli zdolny nauczyciel szkoły Hank uzyska sposobność uzupełnia swojej wiedzy w Wiedniu. Już obecnie wyroby zakładu w Kopkach mają stosunkowo znaczny odbyt w Galicyi i na Morawie a sam zakład wygląda jak mała fabryka.
Obie szkoły w Rudniku i Kopkach wystawiają chlubne świadectwo ofiarności hr. Hompescha i jego troskliwości o dobru ludu wiejskiego. Jest to zasługa piękna, która znalazła zasłużone uznanie tak u radcy dr. Hermanna, a pośrednio u rządu jak i w krajowej kurateryi do spraw przemysłu domowego. Usiłowania te zasługują na poparcie ze strony kraju i rządu. Ministerstwo w tym roku nie mogło dla braku funduszów wyznaczyć subwencyi pieniężnej, ale za to w myśl wniosków p. radcy dr. Hermanna dostarczyło obu szkołom wiele potrzebnych przyrządów i maszyn, które znacznie przyczyniają się do podniesienia i udoskonalenia produkcyi przemysłowej.