W Austrii, z inicjatywy hr. Hompescha, ówczesne Ministerstwo Rolnictwa, pozytywnie odniosło się do podjęcia działań w zakresie naukowego badania torfowisk przez doświadczonych fachowców. Ministerstwo poparło projekt utworzenia torfowych stacji doświadczalnych. Powstało ich 21. Podobnie w Galicji historia rozwoju uprawy torfu i stacji doświadczalnych, łączy się z nazwiskiem hr. Ferdynanda Hompescha - Bollheima, który bezsprzecznie był pierwszym i najbardziej zasłużonym zwolennikiem upraw torfu. Jako pierwszy dostrzegł znaczenie upraw torfowisk. Pod koniec lat 80 - tych XIX w. rozpoczął próby uprawy torfowisk w swoim majątku w Rudniku. Było to pierwsze pole doświadczalne w Galicji. W Rudniku, powierzchnia uprawianych należycie torfowiska wynosiła 300 hektarów. Rozległa działalność założonej przez niego stacji doświadczalnej uprawy torfowisk, stała się wzorem do naśladowania dalszego rozwoju uprawy torfowisk Pola doświadczalne powstały również Korsowie i Olesku, a zakład eksploatacji i przerabiania torfu w Nowym Targu, a także poza Galicją. Ówczesne Ministerstwo Rolnictwa zwróciło bowiem uwagę na obszary głębokich torfowisk górskich, znajdujących się na terenie powiatu nowotarskiego m. in. w Czarnym Dunajcu i Zakopanem. W celu zbadania pokładów torfu w czerwcu 1893 roku, skierowało tam zespół, w skład którego wchodzili m. in. hrabia Ferdynand Hompesch i prof. dr E. Meissel - kierownik rolniczo - chemicznej stacji doświadczalnej w Wiedniu. Delegaci ministerialni stwierdzili wielką wartość górskich nowotarskich torfów. Na wniosek ww. ministerstwo utworzyło dwie stacje doświadczalne w Ludźmierzu i Czarnym Dunajcu.
Stacje w Rudniku i Korsowie pracowały między innymi nad rozstrzygnięciem zagadnienia, czy i w jakich warunkach można by uprawiać racjonalnie torfowiska, bez dodatku ziemi mineralnej, a więc bez przykrywania torfowiska lub mieszkania z piaskiem. Kierownikiem stacji doświadczalnej w Rudniku był Juliusz Koppens. Działalność stacji była dotowana przez Wydział Krajowy (ówczesny rząd), na które środki przeznaczał Sejm w rocznych subwencjach. Z czasem odstąpiono od subwencjonowania, ponieważ kondycja finansowa stacji tego nie wymagała.
Literatura:
1. Sprawozdanie „Komisji gospodarstwa krajowego z przedłożenia Wydziału Krajowemu o popieraniu kultury krajowej na polu budowli wodnych z 1892 roku".
2. Gazeta Lwowska nr 264 z 19 listopada 1893 roku.
3. Sprawozdanie „Komisji gospodarstwa krajowego z petycyi Wydziału Towarzystwa kultury uprawy torfowisk w Galicji z 25 października 1903 roku".
4. „Przegląd Techniczny" nr 40 z 6 października 1904 roku.